_چاک چاک است سینه‌ی سپر و
پشت بر پشت کوهی از چاقوست
شُکر جا نیست بر کمر گرچه
هرچه از دوست می رسد نیکوست!

هر کسی می رسد سَری دارد!
با خودش تیغ و خنجری دارد!
سخت که بود! سخت‌تر شده است!
راه تشخیص دشمنان از دوست!

_شب رفیقِ شفیق قافله اند!
روز با دزد در معامله اند!

_چه کنیم این طبیعتِ بشر است!
طاقت و تاب عادتِ بشر است!
با دو تا زخمِ تیغ می سازد
آنکه با توپ و تانک رو در روست!

_نانجیبان به مرگ می گیرند
تا که این دهکده به تب راضی‌ست!

_تیر! باران آر‌پی‌جی‌ها
خوردنِ فحش از بسیجی‌ها
گردنِ نازک و شوکر برقی
ربط دارند با کلفتیِ پوست!

_زنده ماندن برای چه؟ ! وقتی…
مرگ هم از قواعدِ بازی‌ست

_عده‌ای نشئه‌ی فراموشی
عده‌ای مستِ قرصِ بیهوشی
عده‌ای تویِ خوابِ خرگوشی
کارمان گریه‌های زیر پتوست

_آه از این جماعتِ جاکش!
آه، شب های گریه بر بالش!

_چه در اینجا چه خارج از مرزیم!
هر کجا می رویم می لرزیم!
تف به ما بزدلان که حالا موش
قهرمانِ قبیله‌یِ ترسوست!

_تف به ما، این قبیله‌یِ بی‌عار!
گه به این زندگیِ نکبت‌بار!

_بیخودی قیل و قال مد شده است
زوزه‌هایِ شغال مد شده است
شعر نه، ابتذال مُد شده است
شاعرِ شهر عاشقِ عوعوست!

_شاعرِ مردمیِ معترض است!
شاعرِ عاصیِ محافظه‌کار!

_عکس دارد کنار عکسِ فروید
می زند توی فازِ پینک فلوید
عینکِ جان لِنون سرِ چشمش
عاشقِ خالکوبیِ تتلوست!

_کُشته‌یِ عکس‌های فلسفی است!
مُرده‌یِ لحظه‌های با سیگار!

_صوفی است و نقاب هم دارد
ژستِ فیلسوف‌مَآب هم دارد
با صلیبی به گردن آویزان
ذکر لب‌هاش یا علی، یاهوست!

_مردمِ گیج هم که هوراکِش!
مست یک مشت آدمِ جاکش!

_بی خیالِ قبیله و غم ها!
گور بابای شهر ماتم‌ها!
مرده‌شورِ من و تو و مردم!
مرده‌شورِ تمام آدم‌ها!

_مرده‌شورِ تمام آدم‌ها!

مزدک نظافت

Telegram.me/mazdaknezafat13

یک دیدگاه