بمب اتم

.
رشت با کابل خودکشی کرده
انتحاری شده‌ست در کابُل
خبر داغ روزنامه شده
مرگ مرجان به دست داش آکل

بعد از آن قهرمان ملی شد!
طوطی اش با کلاغ‌ها رفته!

غرق شد قایق مهاجرها
توی دریای خونیِ یونان
هر کسی ماند زیر پا له شد
توی این دوره ی گل و بلبل!

زیر هر چکمه را ببین! خونی‌ست!
زیر هر چکمه که هوا رفته!

مشت خوردیم بر سرِ هر مرز
فحش دادیم و دل خنک کردیم
سوختیم و کتاب سوزاندند
در خیابان داغ استانبول!

انقلاب کبیر اسلامی‌ست!
گرچه اسلام به فنا رفته!

سر به قنداق هر مسلسل خورد
تن به باتوم داغ هر مامور
دختران را پس از تجاوزشان
پرت کردند از سرِ هر پل

پله پله پیِ خدا رفتند!
تو ببین پله تا کجا رفته!

کوچه گاهی نمادی از شهر است
شهر گاهی نمادی از دنیاست
مشت گاهی نشانه ی خروار
جزء گاهی نشانه ی یک کل

بوی خون می دهد تمام شهر
همه، حتا حرم هوا رفته!

مردمِ مست که نمی فهمند!
من امیدم به گاوآهن‌هاست!
آه روزی تمام خواهد شد؟!
سلطه ی این جماعتِ منگل!

کاش بمب اتم فرود آید!
روی این پهنه ی بگا رفته!

مزدک نظافت

http://Telegram.me/mazdaknezafat13

دو هیچ

دو هیچ

دهنم بوی شیر می داد و
کله ام بوی قُرمه سبزی داشت
دست گل هی به آب می دادم
مادرم در حیاط گل می کاشت

مادرم یک زنِ دهاتی بود
با همان دست های پیری که
هی نمی مُرد و زندگی می کرد
با حقوقِ بخور نمیری که

پدرم توی آشپزخانه
گرم بافور و سیخ و منقل بود
شیره اش را به وقت می دادی
همه ی مشکلات او حل بود

جان به جانش اگر که می کردی
تف به رویِ جهان نمی انداخت
شب به شب توی شعله ها می سوخت
با همان وضع لعنتی می ساخت

مطمئن بود اگرچه می سوزد
باز از مهره های بازی بود
سرخوش از اینکه یک پسر دارد
از زن و زندگیش راضی بود

من پیِ شعر و شاعری بودم
که از این شهر سرد پر بزنم
که برای خودم کسی بشوم
که گلی بر سرِ پدر بزنم

فکر رویای باغ بودم و تو!
فکر هر گل که داشت می پژمرد
آنقَدَر تلخ بود طعم جهان
حالم از زندگی بهم می خورد

با سر سبز توی هر شب شعر
بغض یک نسل در دهانم بود
کل یک عمر خون دل خوردن
علتِ سرخیِ زبانم بود

آسمان باز شانه خالی کرد!
قرعه ی کار نام من افتاد!
هر کسی توی شهر می دانست
سر خود را به باد خواهم داد

کنج تصویرهای شعرِ من
طرحی از چهره های بی لب بود
مردُم از روز خوب می گفتند
درد اصلیِ شعر من شب بود

بحث من بحثِ درد و فلسفه بود
بحث رویِ جهان پیچاپیچ
بحث این “بار هستیِ” سبک و
بحث افتادنم “میان دو هیچ”

گوشه ی خانه “سارتْر” می خواندم
با “تهوّع” به هر چه که بوده
فکر اینکه چرا؟ چه خواهد کرد؟!
با من این “دست های آلوده”

به تمام جهان نشان دادم
غل و زنجیر های پاشان را
توی هر شعر دم به دم کشتم
عاقلانه ترین خداشان را!

گفته بودم که روی هر آتش
قدر دریاچه آب خواهم ریخت
که برایِ حرام تر شدنم
توی شعرم شراب خواهم ریخت

مست کردم میانِ هر کوچه
هی خدا! بغض در گلوش آمد
عُق زدم وقتِ گفتنِ نامش
خون اهلِ محل به جوش آمد

پشت من گله ای از آدم بود
محض یک مشت جمله و کلمه
توی دستِ یکی تبر بود و
توی دستِ یکی چماق و قمه

خون و خونگریه ماند و گرد و غبار
روی دیوارهای سنگیِ ما
مثل آوار بعد زلزله شد
خانه ی کوچکِ کلنگیِ ما

مادرم در حیاط زیر لگد
آرزوهاش را به گورش بُرد
پدرم توی آشپزخانه
زیر آوار سنگ باران مُرد

من که دیدم به “هیچ” نزدیکم
آمدم تا به “هیچ” برگردم
دست گل را به آب دادم و بعد
گوشه ی خانه خودکشی کردم.

مزدک نظافت

پیامدهای تمدن حاضر

شاید بتوان پیامدهای تمدن حاضر را به دو دسته ی اصلی تقسیم بندی کرد. یکی دلمردگی و دیگری لذت جویی.

انسان دلمرده به تمام چیزها نه می گوید.از خود و زندگی اش بیزار است. خسته و وازده فقط به خودکشی می اندیشد و نسبت به تمام امور بدبین می شود.

اما پیامد دیگر این عصر یعنی لذت جویی: انسان لذت جو زندگی را پوچ می شمرد و به هر شکلی که شده تنها به دنبال ارضای خویش است.

“مزدک نظافت”

شهر یخ زده

لعنت به هر چه بود و نبودِ جهان تان
لعنت به سقف پست و کجِ آسمان تان
از اوج ها نگو که من از قعرها پُرم
از بس سقوط کرده ام از نردبان تان
خیس و مچاله روی پتو اشک ریختم
مثلِ پلنگ مرده ی مازندران تان!
مثلِ کسی که می پرد از توی خواب ها
مثلِ کسی که اشک شده زیر آب ها
مثلِ کسی که در دل تارعنکبوت هاست
مثل کسی که جنس صداش از سکوت هاست

مثلِ تمام اهل محل کور و کر شدیم
کنجِ قفس نشسته و بی بال و پر شدیم
نه گرگ حمله کرد و نه چوپان دروغ گفت
مایِ الاغ دمخور بزهای گر شدیم
این خانه تازه در غم مادر نشسته بود
از مرگ ناگهان پدر باخبر شدیم!
تا آمدند، وارث دنیای ما شدند
ما توی خانه یِ خودمان در به در شدیم

گفتند هر چه مرده و زنده میان ماست
باید به شهر یخ زده ایمان بیاورد
گفتند هر کسی که در این شهر رعیت است
باید برای سفره ی خان نان بیاورد
مسخِ دهی شدیم که صبحش غروب بود!
روزِ بدون حادثه اش روز خوب بود!
شهری که کور بود و یا چشم بند داشت!
شهری که توی گوش خودش پنبه می گذاشت!
شهری که… بگذریم که چیزی نمانده است
یعنی که هیچ راه گریزی نمانده است
آغوش سرد هر کس و ناکس پناه ماست
وقتی که توی شهر عزیزی نمانده است
مجبور می شوی در گریه خوشی کنی!
با خنده ای به روی لبت خودکشی کنی!

“مزدک نظافت”

بند هشتاد و هشت

شهر سلول انفرادی بود، کاری کردن که پیر و خسته بشیم
توی بیدادگاه بی قاضی، حکم این شد که ما نفس نکشیم
توی روزای بهت و سرگیجه، شهرُ انداختن به جون خودش
که شاید دست خونیِ انسان، باز آلوده شه به خون خودش
غل و زنجیر روی پاهامون، دورمون میله های فولادی
سقف زندون همیشه کوتا بود، واسه پرواز سبز آزادی
وقتی گریه بساط دنیا شه، جرم ما خنده و خوشی میشه
هر کی فکرِ فرار توُ سرشه، توی تنهایی خودکُشی میشه!
همه چی بوی درد و غم میده، بوی مخلوطی از خیانت و خون
آدما رُ به تیر بستن توُ، بند «هشتاد و هشت» هر زندون
غرق وارونگیّه این دنیا، همه یِ راه ها یه بیراههَ ن
جُرم ما زندگیِ بی جُرمه، توی شهری که قاتلا شاهن!

“مزدک نظافت”

جهان چرکی

توی یک خانه ی غمگین وسطِ شهری سرد

چار دیوار که از شهر جدایت می کرد

فیش پرداختی گاز درونِ جیبت

قبض اخطاریه ی برق میانِ مشتت

مادری خسته تر از خانه ی خود داری و

پدری پیر که در روز تولد کشتت!

همسرت با مردی رفته و مانده ست هنوز

حلقه یِ نامزدیِ تو در انگشتت

له شدی مثل کسی که رفته زیر پرس

خنجر آدم ها کوه شده بر پشتت!

می روی شیر بخاری ها را باز کنی

خانه ات را مثلِ مخزنی از گاز کنی

خسته ای، با گذرِ ثانیه ها درگیری

داری از فاجعه یِ بدبختی می میری

مثل یک زنده که با مرگ در آمیخته است

توی لیوان خودش الکل و سم ریخته است

دنده ات خُرد شده، زیر فشارِ هستی

می شود گریه کنی باز میانِ مستی

جسدت پهن شده بر کف خونی اتاق

دست و پایت می لرزد وسطِ استفراغ

عقربه کُند شد آرام بغلتی در خون

بوی گاز از همه یِ پنجره ها زد بیرون

پدرِ تو جلویِ تلویزیون خوابیده

مادر از ترس تو به ویلچرش چسبیده

زل زدی بر در و دیوار جهانِ چرکیت

چاره ی کار همین است: که با یک کبریت…

 

“مزدک نظافت”

پل هوایی

گزگزِ باند پاره پوره شده

نورهایِ عجیب و وهم آلود

رقص و مستی میون فاحشه ها

یه اتاق از صدای خنده و دود

 

تلخیِ خاطراتُ با یه قرص

توی لیوان آب حل کردن

بین آغوش این همه آدم

جای خالیشُ هی بغل کردن

 

هی فرار و فرار از همه چیز

گم شدن از نگاه مهمونا

باز سرگیجه پشت سرگیجه

عق زدن رو تنِ خیابونا

 

چرخش کلِّ شهر دور سرت

چندش از سنگفرش سِفتی که…

خوردنِ شونه های سنگینت

به تنِ مردمِ خِرفتی که…

 

گوشِت از چرت و پرت و خنده پُره

فکر و ذکرت شده رهایی و…

می خوری هی تلو تلو رویِ

پله هایِ پلِ هوایی و…

دستاتُ مثل بال وا کردی

توُ سرت رقص و جیغ و فریاده

می پَری از پل و نمی دونی

که پریدن، سقوط آزاده…!

 

“مزدک نظافت”